Tuval üzerine yağlı boya, 100×120 cm, İmzalı, Çerçeveli

1957 yılında doğan Bülent Yılmaz, İstanbul’un mimari belleğini, sokak ritmini ve tarihsel siluetini tuvaline taşıyan ressamlar arasında kendine özgü bir yer edinmiştir. Onun tuvalinde şehir, yalnızca görülen bir manzara değildir; hafızası kabarmış bir organizma, ışıkla nefes alan bir zaman katmanıdır. Evler, kuleler, kıyıya yaslanan yapılar, dar sokaklar… Bütün bu tanıdık biçimler, Yılmaz’ın fırçasında belge olmaktan çıkar, mizacı olan varlıklara dönüşür.

Yılmaz’ın resminde İstanbul, taş ve sudan kurulmuş bir şehir değil; hüzünle neşenin aynı masaya oturduğu bir ara bölgedir.
Yılmazın tuvalinde Kız Kulesi bir yapının olmaktan çıkar, beklemenin zarif bir bahanesine dönüşür. Cumbalı evler yalnızca mimari öğeler değildir; geçmişin omzuna başını koymuş renkli tanıklardır. Galata Kulesi ise şehrin ortasında yükselen bir taş yapı değil; göğün ağır bulutlarını, martıların dağınık neşesini ve İstanbul’un yüzyıllardır dinmeyen iç sesini aynı bedende taşıyan bir hafıza direğine dönüşür.

Sanatçının renk paleti özellikle dikkat çekicidir. Sarılar, morlar, turuncular ve sıcak geçişler, İstanbul’u kuru bir gerçeklikten kurtarır; ona neredeyse sahnelenmiş bir iç ısı kazandırır. Bu yüzden onun kompozisyonlarında yalnızca hareket yoktur; hareketin içindeki duraksama da vardır.

Müzayedemizde yer alan eserlerinde de görüldüğü gibi, Bülent Yılmaz İstanbul’u betimlemez; ona ikinci bir ömür verir. Ve şehir konuşur. Bazen bir mor akşamla, bazen bir turuncu suskunlukla, bazen cumbalı bir evin yüzünde beliren o eski, mahcup gülümsemeyle; bazen de bir mavi hatırayla…