Göçün gölgesinde büyüyen bir renk, yalnızlığın içinden geçen bir çizgi…
1981 Tahran doğumlu Meysam Nejad Rasouli, İran’ın köklü görsel hafızasını çağdaş resmin cesur diliyle buluşturan bağımsız bir ses. Sooreh Üniversitesi’nde aldığı el
sanatları eğitimi, ona yalnızca teknik bir altyapı değil; malzemeyle düşünmeyi, yüzeyi bir hikaye alanına dönüştürmeyi öğretti. Bu yüzden onun resminde hiçbir katman
yalnızca katman değildir; her doku, geçmişten bugüne taşınmış bir iz gibidir. Eserleri bugün İran’dan İstanbul’a, Dubai’den Avrupa’ya uzanan geniş bir coğrafyada yankı
buluyor.
Rasouli’nin tuvali çoğu zaman bir duygunun panoraması, bir yolcunun omzunda taşınan görünmez ağırlık gibidir. Göç, yalnızlık, kimlik, varoluş… Hepsi aynı yüzeyde buluşur;
ama hiçbiri birbirine tam olarak teslim olmaz. İzleyici onun resmine baktığında yalnız bir figür görmez; kendi içindeki eksik parçanın sesini de duyar. Belki de bu yüzden
Rasouli’nin eserleri izlenmez; içinden geçilir.
Tekniği çok katmanlıdır: akrilik, yağlıboya, kumaş, kağıt… Bazen minyatür kadar ince, bazen bir şehir duvarı kadar sert. Bir yüzün etrafına örülmüş desenler, kulakta dönen
halkalar, göğüste yoğunlaşan merkezler… Her tablo bir soru gibi açılır. Her renk bir cevabı çağırır. Ya da belki tam tersi.
Rasouli’nin resmi bir çelişki değil, bir çifte gerçekliktir: hem orada duran hem yolculukta olan; hem susan hem haykıran; hem bir gölge kadar geçici hem bir iz kadar kalıcı…
Onun dünyasında figürler göçer, duygular yerleşir.
Haritalar değişir, hafızalar kalır.
Ve bazen insan, en çok kaybolduğu yerde kendine en çok yaklaşır.
