Duralit üzeri akrilik boya, Çap: 57 cm

Javad Gaffari, İran’da doğdu. Terbiyet-i Müderris Üniversitesi’nde eğitim aldı, yüksek lisansını Tahran’da tamamladı.

Pandemi öncesinde İran’dan Türkiye’ye uzanan yolculuğuyla Javad Gaffari, yalnızca yaşamını değil, resimle kurduğu dili de dönüştüren bir eşikten geçti. İran’da öğretim üyesiyken geliştirdiği ve bugün “şorre” adıyla bilinen özgün tekniği, Türkiye’de daha görünür ve daha derin bir karşılık buldu.

Ghaffari’nin şorre tekniği, boyayı fırçanın aracı rolünden çıkarıp doğrudan şırıngayla tuvale aktarma prensibine dayanır. Bu yöntem, rengin kendi iç ışığını açığa çıkaran titreşimli, neredeyse canlıymış gibi kıpırdayan bir yüzey oluşturur. Kaosu estetik bir disipline sokan bu güçlü grafik dilde, her bir çizgi şehri ayakta tutan birer damar gibidir.

Müzayedemizde yer alan, sanatçının İstanbul’a bakan resimlerinde bu içsel ışığın ritmi hemen hissedilir. Gaffari, kent manzaralarını betimlemekle yetinmez; şehrin nabzını boya akışının içine gizler ve yapılara, suya, gökyüzüne içeriden yanar gibi bir enerji yükler.

İşte tam da burada şu soru önem kazanır: Bir şehri kim daha iyi bilir — burada doğan mı, yoksa ona yeniden ve derinden bakan mı?